Κυπριακή Δημοκρατία

Ειδήσεις


Ομιλία του Υπουργού Εξωτερικών κ. Ιωάννη Κασουλίδη στο φιλολογικό μνημόσυνο εις μνήμην του Γλαύκου Κληρίδη - 11/12/2014


Η απόδοση τιμών σε ανθρώπους που ενέταξαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία της πατρίδας, υπηρετώντας την με αφειδώλευτο ζήλο και υπευθυνότητα καθ’ όλη τη διάρκεια της βιολογικής και πολιτικής τους διαδρομής, αποτελεί την ελάχιστη υποχρέωση της κοινωνίας και της πολιτείας απέναντί τους.


Είναι για αυτό ακριβώς το λόγο που αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά που απευθύνομαι σήμερα ενώπιον σας, με αφορμή το Φιλολογικό Μνημόσυνο που διοργανώνει το Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου, εις μνήμη του πρώην Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Γλαύκου Κληρίδη. Θέλω να συγχαρώ τα μέλη της Διοικούσας Επιτροπής του Ιδρύματος για την απόφαση τους να τιμήσουν τον αγαπημένο μας Πρόεδρο με τον ξεχωριστό αυτό τρόπο, δεικνύοντας τη μεγίστη αναγνώριση και εκτίμηση τους προς τον άνθρωπο και πολιτικό Γλαύκο Κληρίδη. Εξάλλου, επί προεδρίας Κληρίδη ιδρύθηκε το Ανοικτό Πανεπιστήμιο, θέτοντας στέρεες βάσεις και θεμέλια, για να μπορεί σήμερα να επιτελεί το ρόλο που η ίδια η κοινωνία του εμπιστεύτηκε.

Πρωτοβουλίες σαν την αποψινή μας δίνουν την ευκαιρία να αποτιμήσουμε την πολιτική κληρονομιά που αφήνει πίσω του ένας από τους ανθρώπους που λάμπρυναν με τη δράση τους την πολιτική ζωή του τόπου. Μας καλούν να θυμηθούμε, να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε τις σπάνιες και ασυνήθιστες αρετές του ανδρός και όλα εκείνα τα έμφυτα προτερήματα, με τα οποία ο Γλαύκος Κληρίδης εμβολίασε με ανιδιοτέλεια το ιδιοτελές πλαίσιο της εποχής του.

Φίλες και Φίλοι,

Έχουν λεχθεί τόσα πολλά για τον άνθρωπο και πολιτικό Γλαύκο Κληρίδη. Η προσπάθεια να σκιαγραφήσει κανείς το βίο και την πολιτεία του ενέχει τον κίνδυνο καταφυγής σε υπερβολές και συναισθηματισμούς, κάτι που ούτε και ο ίδιος δεν θα επιζητούσε. Ωστόσο, ο Γλαύκος Κληρίδης με την εγκόσμια παρουσία του, δίκαια προσέλαβε εμβληματικές διαστάσεις.

Έχει λεχθεί με τρόπο εύστοχο η θέση ότι «υπάρχουν πολιτικοί που αναζητούν επίμονα τη φιλοξενία της ιστορίας και πως υπάρχουν και εκείνοι που τους αναζητά η ίδια η ιστορία». Δεν αποτελεί λεκτικό πλεονασμό, ούτε συναισθηματική έξαρση, αλλά για τον Γλαύκο Κληρίδη μιλά η ίδια η ιστορία. Αυτή τον αναζήτησε, αυτή τον συνάντησε σε διάφορους σταθμούς και αυτή του χάρισε μια σημαίνουσα θέση στις σελίδες της, χαράζοντάς το όνομά του με χρυσά γράμματα.

Ο Γλαύκος Κληρίδης ανδρώθηκε από τις εμπειρίες της ζωής του και καταξιώθηκε μέσα από τις ενσυνείδητες επιλογές και κοινωνικοπολιτικές του επιδιώξεις. Εγκατέλειψε τις σπουδές του για να συνταχθεί στη μάχη κατά του φασισμού και του ναζισμού στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όντας ο Υπερείδης της ΕΟΚΑ, συμμετείχε ενεργά στις τάξεις της οργάνωσης, αναλαμβάνοντας σημαντικές πολιτικές αποστολές. Στη συνέχεια, η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας τον φέρνει στο πλευρό του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, στηρίζοντας το πολιτικό του όραμα, που στόχευε στη δημιουργία ενός ισχυρού κράτους, με ουσιαστικό ρόλο στα διεθνή τεκταινόμενα και απαλλαγμένο από διχαστικές προδιαθέσεις και εσωστρέφεια.

Η αγάπη του για την πατρίδα και η έγνοια του για την ευημερία και την προοπτική της αποτέλεσαν τα σημαντικότερα κριτήρια με τα οποία στάθμιζε τις αποφάσεις και ζύγιζε τις επιλογές του.

Η δύσκολη και δαιδαλώδης περίοδος που ακολούθησε της ιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας βρίσκει τον Γλαύκο Κληρίδη στο αξίωμα του Υπουργού Δικαιοσύνης και ακολούθως στη θέση του πρώτου Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων. Ο Γλαύκος Κληρίδης ήταν ο άνθρωπος που συνέταξε τη φωνή του με τις δυνάμεις της σύνεσης και της μετριοπάθειας, προσπαθώντας να συγκεράσει και να συνενώσει όλες τις διαφορετικές πολιτικές τάσεις, έτσι ώστε να αποτραπούν οι όποιες διενέξεις και αντιπαραθέσεις που θα οδηγούσαν την πατρίδα σε επικίνδυνες ατραπούς. Με την μεταστροφή της πολιτικής του κράτους από το ευκταίο στο εφικτό, ο Γλαύκος Κληρίδης αναλαμβάνει τον βαρυσήμαντο ρόλο του διαπραγματευτή της ελληνοκυπριακής πλευράς. Αρχίζει διακοινοτικές συνομιλίες με τους Τουρκοκύπριους και καταφέρνει να τις οδηγήσει προ του σημείου μιας συνολικής συμφωνίας, που θα βελτίωνε το υφιστάμενο συνταγματικό πλαίσιο και θα διασφάλιζε τις ανησυχίες της κάθε πλευράς.

Ωστόσο, οι υποβολιμαίοι σχεδιασμοί της Άγκυρας κορυφώνονται με την τουρκική εισβολή του 1974, αποτρέποντας τη θεσμική ολοκλήρωση των συμφωνηθέντων των διακοινοτικών συνομιλιών 1968-1974. Η εισβολή οδήγησε το κράτος και τους θεσμούς του σε κατάρρευση, ενώ οι τραγικές της συνέπειες ήταν εμφανείς σε όλα τα επίπεδα. Μέσα σε αυτή την πρωτόγνωρη συγκυρία, ο Γλαύκος Κληρίδης ηγείται με υπευθυνότητα της δύσκολης προσπάθειας για αποκατάσταση της συνταγματικής και δημοκρατικής νομιμότητας. Αναλαμβάνει ως Προεδρεύων της Δημοκρατίας τον συντονισμό των ενεργειών, οι οποίες θα επέτρεπαν στο κράτος να διαχειριστεί τα δεινά της εισβολής, καθιστώντας το παράλληλα ικανό να λειτουργήσει σε μια συντεταγμένη μορφή. Η πολυσχιδής του δράση και συμβολή ήταν καθοριστική, στοιχείο που αναγνωρίστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, αλλά και από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, αμφότεροι οι οποίοι εξέφρασαν τις ευχαριστίες τους για τον ρόλο που επιτέλεσε ο Γλαύκος Κληρίδης.

Τον Ιούλιο του 1976, ιδρύει τον Δημοκρατικό Συναγερμό, θέλοντας να δημιουργήσει ένα σύγχρονο πλαίσιο πολιτικής πολυφωνίας και σύνθεσης ιδεών, με στόχο τη συγκρότηση μιας παράταξης με ξεκάθαρο πολιτικό προσανατολισμό, ικανής να συμβάλει στην οικοδόμηση μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που θα απέβαλλε τη στείρα αντιπαράθεση και την ξύλινη ρητορική, εδραιωμένης σε οικουμενικές αρχές και αξίες.

Φίλες και Φίλοι,

Είναι αδύνατο να αναλύσει κανείς μέσα από τα λίγα λεπτά μιας ομιλίας όλες τις στιγμές που σημάδεψαν την εν κόσμω πορεία του αγαπημένου μας Προέδρου. Γνωστές οι αρετές, γνωστές οι κοινωνικοπολιτικές του ανησυχίες. Γνωστές όλες οι συγκινητικές μικροϊστορίες με τον ίδιο πρωταγωνιστή, όπως το περιστατικό της πτώσης του αεροπλάνου του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Γνωστή η συμβολή του στην ΕΟΚΑ, γνωστή και η φιλελεύθερη και αντισυμβατική προσέγγισή του για τη ζωή, την κοινωνία και την εκπαίδευση.

Έχοντας σκιαγραφήσει εν συντομία τα πιο βασικά στάδια της ζωής του, επιτρέψτε μου να επικεντρωθώ στην ανάδειξη κάποιων ιδιαίτερων πτυχών της πολιτικής του φιλοσοφίας, την οποία είχα την ευκαιρία, την τύχη και την τιμή να ζήσω από κοντά, όντας Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και Υπουργός Εξωτερικών της Δημοκρατίας κατά τη δεκαετή του διακυβέρνηση.

Σε αυτή τη διεργασία, είμαι υποχρεωμένος να επισημάνω ότι η πολιτική του σκέψη, η διπλωματική του διόραση, η τόλμη, το θάρρος αλλά και η ψυχραιμία με την οποία προσέγγιζε τα γεγονότα, ήταν μοναδικές. Ένας συνδυασμός άφθονων χαρισμάτων, των οποίων η συνύπαρξη δύσκολα εντοπίζεται σε πολιτικούς ακόμα και στις μέρες μας. Ο Γλαύκος Κληρίδης ήταν πρωτοπόρος στο μυαλό και στο πνεύμα. Ένας πραγματικός οραματιστής που εμπνεύστηκε μια ενωμένη και ειρηνική πατρίδα, η οποία να μπορεί να καταστεί μέλος της ενωμένης ευρωπαϊκής οικογένειας.

Τον Ιούλιο του 1990, η Κυπριακή Δημοκρατία υπέβαλε αίτηση για να καταστεί μέλος στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ). Ήταν έντονη η πεποίθηση της πολιτικής ηγεσίας ότι η διαδικασία εναρμόνισης της Κύπρου με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, αλλά και η τελική ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να αποτελέσει τον καταλύτη για επίτευξη της ειρήνης και επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Παρά τις αρχικές αρνητικές προδιαθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των Βρυξελλών ως προς την τελική ευόδωση του εγχειρήματος, ο Γλαύκος Κληρίδης ήταν από τους πρώτους που πίστεψαν ότι η ενταξιακή πορεία της Κύπρου θα προσέδιδε νέα δυναμική στο κράτος. Είναι για αυτό που κατέστησε την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ ως έναν μεγάλο εθνικό και στρατηγικό στόχο, τον οποίο κατάφερε να φέρει εις πέρας με επιτυχία κατά τη δεκαετή του διακυβέρνηση.

Την εποχή εκείνη, όποιοι καλλιεργούσαν και αναπαρήγαγαν ψευδαισθήσεις, δεν κατάλαβαν ποτέ ότι ο Γλαύκος Κληρίδης οικοδόμησε την πολιτική του στην αμετάκλητα ευρωπαϊκή πορεία της πατρίδας μας.

Ωστόσο, πολλές ήταν οι φορές που ο ίδιος δεν γνώριζε και δεν είχε απόλυτη γνώση του τρόπου λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ το ακρωνύμιο ΕΕ το ερμήνευε ως Ενωμένη Ευρώπη. Άφηνε πάντα ελεύθερο το πεδίο στους ειδικούς να χειριστούν τις επιμέρους διπλωματικές παραμέτρους της κυπριακής αίτησης και για αυτό το λόγο δίκαια του αποδόθηκε ο χαρακτηρισμός του «αρχιτέκτονα της ενταξιακής πορείας». Ο διπλωματικός χειρισμός της κυπριακής αίτησης έγινε με τρόπο δεξιοτεχνικό και ομαλό, καθιστώντας την ένταξη αναπόφευκτη για τους Ευρωπαίους.

Τον Ιούνιο του 1993, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε γνωμοδότηση για την αίτηση της Κύπρου, η οποία αναγνώριζε την ευρωπαϊκή της ταυτότητα και την προοπτική της να αποτελέσει μέρος της μετεξελιχθείσας από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τον Ιούλιο του 1994, στην Κέρκυρα, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο σημειώνει ότι η επόμενη φάση διεύρυνσης θα περιελάμβανε την Κύπρο και την Μάλτα, ενώ το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων, τον Μάρτιο του 1995, καθορίζει ότι οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Κύπρο θα άρχιζαν έξι μήνες μετά την ολοκλήρωση της Διακυβερνητικής Διάσκεψης του 1996. Η απόφαση του Μάρτη του 1995 έδωσε νέα ώθηση στις σχέσεις της Κύπρου με την Ευρωπαϊκή Ένωση και έφερε την προοπτική ένταξης πιο κοντά στην υλοποίηση.

Τον Ιούλιο του 1997, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με νέα γνωμοδότησή της, επαναβεβαιώνει τη γνωμοδότηση του 1993, προσθέτοντας ότι «οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Κύπρο μπορούν να αρχίσουν πριν από την εξεύρεση πολιτικής διευθέτησης». Αν δηλαδή δεν σημειωθεί πρόοδος προς την κατεύθυνση επίλυσης του Κυπριακού πριν από την προγραμματιζόμενη έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων, αυτές θα πρέπει να αρχίσουν με την Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, «ως τη μόνη αρχή που αναγνωρίζεται από το διεθνές δίκαιο». Αυτή η απόφαση σταθμός, αποτέλεσε μια σημαντική διπλωματική επιτυχία για την Κύπρο, η οποία πιστώνεται στους ορθούς χειρισμούς της διακυβέρνησης Κληρίδη.

Το Μάρτιο του 1998, ο Γλαύκος Κληρίδης αποφασίζει τον διορισμό του πρώην Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Γιώργου Βασιλείου στη θέση του Επικεφαλής της Διαπραγματευτικής Ομάδας της Κύπρου για ένταξη στην ΕΕ και Συντονιστή της διαδικασίας εναρμόνισης. Την ίδια περίοδο, η Κυπριακή Κυβέρνηση κάλεσε τους Τουρκοκυπρίους να διορίσουν αντιπροσώπους ως πλήρη μέλη της διαπραγματευτικής ομάδας. Δυστυχώς, η πρόσκληση αυτή, η οποία επικυρώθηκε από τα κράτη-μέλη της ΕΕ, απορρίφθηκε από την τουρκοκυπριακή πλευρά.

Ο Γλαύκος Κληρίδης κατάφερε να παρακάμψει όλες τις αντιδράσεις και πολιτικές πιέσεις, οδηγώντας τη χώρα στη σημαντική απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Ελσίνκι του 1999, το οποίο κατέληξε στην απόφαση ότι η λύση του Κυπριακού δεν αποτελούσε προϋπόθεση για ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ. Η νίκη στο Ελσίνκι έφερε μια άλλη διπλωματική επιτυχία αυτή τη φορά στην Κοπεγχάγη τον Δεκέμβριο του 2002, όπου επισφραγίστηκε η ένταξη.

Η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ αποτελεί το μεγαλύτερο ορόσημο στη σύγχρονη ιστορία της, που δικαιολογημένα αποδίδεται στους άριστους χειρισμούς της Κυβέρνησης Κληρίδη. Ταυτόχρονα αποτέλεσε το επιστέγασμα μιας μακράς προσπάθειας της Κύπρου να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής οικογένειας στην οποία πάντοτε ανήκε γεωγραφικά, ιστορικά, πολιτιστικά, οικονομικά και πολιτικά.

Φίλες και Φίλοι,

Πέρα από την μεγάλη επιτυχία της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι κατά τη δεκαετή διακυβέρνηση του Γλαύκου Κληρίδη, με την συνεργασία όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών δυνάμεων, επιτεύχθηκε η σταθεροποίηση της οικονομίας, η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και η συγκρότηση ενός αρραγούς μετώπου μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου.

Επιτρέψτε μου να αναφερθώ και σε άλλες δύο σημαντικές καμπές της διακυβέρνησής του, που αφορούν στον τρόπο διαχείρισης της κρίσης στα Ίμια αλλά και της αγοράς των ρωσικών πυραύλων S-300. Η κρίση στα Ίμια, η οποία έφερε Ελλάδα και Τουρκία στα πρόθυρα ενός θερμού επεισοδίου, είχε άμεσο αντίκτυπο και στην Κύπρο. Είναι γνωστές οι διπλωματικές και επιχειρησιακές κινήσεις σε Αθήνα, Άγκυρα και Λευκωσία που γίνονταν στον απόηχο όσων επισυνέβαιναν στο Αιγαίο.

Το βράδυ της κορύφωσης της κρίσης των Ίμια, διοργανώθηκε στις 2 τα ξημερώματα σύσκεψη στο γραφείο του Προέδρου Κληρίδη. Εκεί, ο Στρατηγός Βορβολάκος μετέφερε αίτημα του Γενικού Επιτελείου Στρατού της Ελλάδος για να κηρυχθεί κατά τη διάρκεια της νύχτας γενική επιστράτευση. Ο Κληρίδης ζήτησε να μιλήσει στο τηλέφωνο με τον τότε Πρωθυπουργό της Ελλάδος κ. Σημίτη ο οποίος ωστόσο βρισκόταν σε σύσκεψη με τους επιτελείς του και με τον αμερικανικό παράγοντα για να αποτραπεί η σύγκρουση μεταξύ των δύο χωρών. Παρά τις συνεχείς προσπάθειες, η επικοινωνία με τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος δεν κατέστη εφικτή.

Με αξιοθαύμαστη υπομονή και ψυχραιμία, ανέμενε την εξέλιξη της κατάστασης, χωρίς να προβαίνει σε κινήσεις, τα αποτελέσματα των οποίων θα προκαλούσαν μεγαλύτερες εμπλοκές. Η εξέλιξη της κρίσης δικαίωσε την επιλογή του για αυτοσυγκράτηση και υπομονή, αφού η κρίση εκτονώθηκε ξημερώματα της επόμενης ημέρας. Η πολιτική ψυχραιμία που επέδειξε, ήταν αυτή που απέτρεψε τη δημιουργία μεγαλύτερης εμπλοκής της κατάστασης στην Κύπρο, την ώρα που στα Ίμια η κρίση οδηγείτο σε αποκλιμάκωση.

Για το ζήτημα των πυραύλων S-300, είναι γνωστό το σκηνικό που εκτυλίχθηκε, όπως γνωστές ήταν και οι απειλές της Άγκυρας για άνευ ορίων αντιδράσεις σε περίπτωση που το Κράτος προχωρούσε στην αγορά του συγκεκριμένου οπλικού συστήματος.

Μετά την κρίση στα Ίμια, η Ελληνική Κυβέρνηση κατέληξε στην απόφαση ότι δεν πρέπει να δημιουργηθεί νέα αφορμή πολεμικής σύγκρουσης με την Τουρκία. Συγκεκριμένα, οι Υπουργοί Πάγκαλος και Κρανιδιώτης μου ζήτησαν να μεταφέρω την απόφαση της Ελληνικής Κυβέρνησης, όπως οι πύραυλοι εγκατασταθούν στην Κρήτη αντί στην Κύπρο.

Ο Γλαύκος Κληρίδης επέλεξε να πάρει πάνω του την ευθύνη για αλλαγή της απόφασης, μη θέλοντας να δημιουργήσει αισθήματα πικρίας του κυπριακού λαού προς την Ελλάδα. Την ώρα μάλιστα που όλοι γνώριζαν πως μετά την εκλογή του Πρωθυπουργού Σημίτη και την κρίση στα Ιμίων, η Ελλάδα δεν ήθελε να διακινδυνεύσει ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία, στο οποίο δεν θα ήταν σε θέση να ανταποκριθεί και να υποστηρίξει με στρατιωτική επάρκεια την Κύπρο, κάτι που θα ρεζίλευε όλες τις διακηρύξεις περί του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος.

Όταν είχε ληφθεί η απόφαση για εγκατάσταση των πυραύλων στην Κρήτη, η Ελλάδα προχώρησε στην παραχώρηση στρατιωτικού υλικού στην Κύπρο, ίσης αξίας με την αξία των πυραύλων S-300, ενώ με οδηγίες του Προέδρου Κληρίδη, ο τότε Υπουργός Άμυνας κ. Χάσικος μετέβη στη Μόσχα, όπου συμφωνήθηκε η αγορά άλλου αντιαεροπορικού συστήματος μέσου βεληνεκούς, με το οποίο καλύπτονταν επαρκώς οι ανάγκες της Εθνικής Φρουράς. Και όλα αυτά έγιναν με πλήρη μυστικότητα, χωρίς τυμπανοκρουσίες και πομπώδεις οχλήσεις προς τα μέσα ενημέρωσης.

Ο φόβος και οι εκβιασμοί ήταν έννοιες άγνωστες για τον Γλαύκο Κληρίδη. Πρώτος αποφάσισε να μεταβεί στην αμερικανική Πρεσβεία όταν ενημερώθηκε για το περιστατικό της δολοφονίας του Αμερικανού Πρέσβη κ. Davies. Πέραν τούτου, δεν θα ξεχάσω όταν σε μια συνεδρία του Υπουργικού Συμβουλίου, η ιδιαιτέρα του διέκοψε τη συνεδρία, γιατί ήθελε να μιλήσει στον Πρόεδρο ο Επικεφαλής της UNFICYP. Του ανέφερε ότι ακταιωρός της Αστυνομίας καταδίωκε υπό τουρκική σημαία πλοίο που κινείτο στα χωρικά ύδατα της Δημοκρατίας. Ο Επικεφαλής της UNFICYP μάλιστα ενημέρωσε ότι η Τουρκία απείλησε για βύθιση του πλοίου σε περίπτωση που δεν σταματούσε η αναχαίτιση εντός ολίγων λεπτών. Ο Γλαύκος Κληρίδης επέλεξε να επιπλήξει τον επικεφαλής της UNFICYP για το γεγονός ότι μετέφερε αυτό τον εκβιασμό της Τουρκίας. Του διεμήνυσε ότι δεν πτοούμεθα από τέτοιες απειλές. Είχαμε όλοι παγώσει για το τι θα ακολουθούσε όμως ενώ συνέχισε η συνεδρία, ενημερωθήκαμε ότι το τουρκικό πλοίο εξήλθε των χωρικών υδάτων.

Αυτή την τόλμη και υπευθυνότητα του Γλαύκου Κληρίδη μπορούμε να την εντοπίσουμε σε αυτά τα μεγάλα ζητήματα, αλλά και σε άλλα λιγότερο σημαντικά. Πολλοί από τους Υπουργούς της διακυβέρνησής του διέπραξαν λάθη σε διάφορους χειρισμούς τους, ταλανίζοντας τη διακυβέρνηση και φέρνοντας σε δύσκολη θέση τον Πρόεδρο Κληρίδη. Η ανωτερότητά του φαίνεται και από το γεγονός ότι ο ίδιος αναλάμβανε πάντα την ευθύνη για τις πράξεις των Υπουργών του, χωρίς να αφήνει κανένα εκτεθειμένο.

Όσον αφορά στο άτομό μου, μπορώ να πω ότι οι φορές που έπαιρνα οδηγίες από τον Πρόεδρο ήταν ελάχιστες. Μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στην κρίση και στους χειρισμούς μας, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο για λήψη αποφάσεων και χάραξη πολιτικής. Κοντά στον Γλαύκο Κληρίδη ένιωθα αυτοπεποίθηση ότι ήμουν πάντα μέσα στο μυαλό του. Με εξέφραζε απόλυτα η πολιτική του σκέψη και φιλοσοφία και με αυτήν ενεργούσα πάντα ως Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και ως Υπουργός Εξωτερικών. Διεκπεραίωνα τις υποχρεώσεις μου με βάση την προβλεψιμότητα και κατανόηση της δικής του πολιτικής αντίληψης, χωρίς να υπάρχει πρότερη μεταξύ μας συνεννόηση.

Στα δέκα χρόνια της θητείας του μόνο μία ήταν η φορά που δέχτηκα παρατήρηση. Ήταν τότε όταν η ΠΑΣΥΔΥ κήρυξε γενική απεργία και με δηλώσεις μου ως Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, άφησα ανοικτό το παράθυρο συνεννόησης, την ίδια ώρα που εκείνος επέμενε στη θέση ότι δεν διαπραγματεύεται κάτω από συνθήκες απεργίας.

Φίλες και φίλοι,

Η εξιστόρηση στιγμών από τη ζωή του αγαπημένου μας Προέδρου θα μπορούσε να αποτελέσει διαδικασία μακρά και ανεξάντλητη. Από τα όσα έχω παρουσιάσει, είναι εμφανές ότι τον Γλαύκο Κληρίδη τον γράφει η ιστορία. Ήταν ο άρχοντας της Δημοκρατίας. Ο ηγέτης που αντί του πληθωρισμού των λόγων προέβαλλε τον πλούτο της δράσης, την εντιμότητα, την τόλμη και το ήθος. Ο δημόσιος άντρας που τίμησε με τη δράση του την πατρίδα όσο λίγοι.

Η πρωτόγνωρη συγκίνηση που προκάλεσε ο θάνατός του αποτελεί ακόμα μια απόδειξη της προσφοράς και της μεστής παρακαταθήκης που αφήνει πίσω του. Είναι που συνδύαζε τη γαλήνη με την ανθρωπιά, τη διορατικότητα με την τόλμη, τη μετριοπάθεια με το πείσμα, τη φιλοπατρία με το ρεαλισμό. Όλα στην ορθή τους διάσταση. Χωρίς βαρύγδουπους λόγους και ουτοπικές προσεγγίσεις. Άνθρωπος υπερήφανος, ευθυτενής και άψογος. Μόχθησε και πάλεψε για την Κύπρο όλη του τη ζωή, κερδίζοντας την οικουμενική αποδοχή, την εκτίμηση, την αγάπη και τον σεβασμό μας.



Τελευταία Ενημέρωση στις: 25/04/2016 04:53:59 PM