Κυπριακή Δημοκρατία

Ειδήσεις


Επιμνημόσυνος λόγος του Υπουργού Εξωτερικών κ. Ιωάννη Κασουλίδη στο εθνικό μνημόσυνο των Μιχαλάκη και Ανδρέα Μακρίδη και του πρώην Βουλευτή Νίκου Μακρίδη, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, στη Λάρνακα - 10/03/2013


Συνείδηση εθνικής ευθύνης και συναίσθηση ιστορικού χρέους μας οδηγούν και φέτος εδώ, στην εθνική και θρησκευτική αυτή μυσταγωγία. Για την απότιση του οφειλόμενου φόρου τιμής στη μνήμη των αδελφών ηρώων Μιχαλάκη και Ανδρέα Μακρίδη, αλλά και του ανθρώπου εκείνου που η μοίρα του έλαχε να δώσει τα δύο από τα βλαστάρια του στον αγώνα για τη λευτεριά της Κύπρου μας. Του Νίκου Μακρίδη. Ενός ανεπανάληπτου ανθρώπου, ακούραστου αγωνιστή και αγνού πατριώτη. Ενός διαλεκτού συνεργάτη και εκλεκτού φίλου.


Όσο περνούν τα χρόνια γίνεται ακόμη πιο δύσκολο να καλείσαι να μιλάς για ήρωες. Να περιγράφεις τη θυσία τους. Να χωρέσεις σε λέξεις το μεγαλείο της ψυχής τους. Είναι αδύνατον. Ό,τι και να πεις για ανθρώπους που αψήφησαν τον θάνατο, που δεν λογάριασαν την ίδια τους τη ζωή για να γίνουν αθάνατοι, θα ‘ναι πάντα πολύ λίγο.

Από την άλλη όμως, είμαστε υποχρεωμένοι να τιμούμε και να μιλούμε για τους ήρωες και τους μάρτυρες μας. Έχουμε ανάγκη της νοερής παρουσίας τους. Της αρετής και των ιδανικών τους. Του πνεύματος και του μηνύματος της θυσίας τους. Της συναίσθησης εθνικής ευθύνης που τους διέκρινε.

Οι Μιχαλάκης και Ανδρέας Μακρίδης που με αίσθημα ευγνωμοσύνης τιμούμε σήμερα, μέσα από τον βρασμό του οδυνηρού τους θανάτου, υψώθηκαν περίλαμπροι διαλαλητές της ελευθερίας και πρόβαλαν ιδεώδη πρότυπα ελληνικού ηρωισμού. Αποτελούν με την ηρωική αντίσταση και τη θυσία τους, καταξίωση του κυπριακού Ελληνισμού μέσα στην ιστορική του πορεία. Παράδειγμα πίστης και της αφοσίωσης στην πατρίδα.

Ο Μιχαλάκης γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1946 στο Λευκόνοικο. Έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του σε περιβάλλον που διακρινόταν για την αγάπη προς την πατρίδα, έχοντας τις ίδιες επιλογές με αυτές του αείμνηστου αγωνιστή πατέρα του Νίκου Μακρίδη. Όταν άρχισε ο μεγάλος αγώνας για την ελευθερία της Κύπρου ο Μιχαλάκης Μακρίδης μεγαλωμένος και γαλουχημένος με τα ύψιστα ιδανικά της ελευθερίας και της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, σε ηλικία μόλις 12 χρόνων γίνεται μέλος της Άλκιμου Νεολαίας. Ως αποτέλεσμα του πάθους, της παλικαριάς του και της πίστης του ενσυνείδητου νέου, αναλαμβάνει σύντομα την αρχηγία της μεγαλύτερης ομάδας νέων της ΕΟΚΑ.

Το 1963, όταν η πατρίδα μας βρισκόταν μπροστά σε νέους κινδύνους και απειλές, ο Μιχαλάκης δεν μπορούσε να μείνει αμέτοχος. Με την ωραιότητα του γενναίου έφηβου της ελληνικής ιστορίας, αφήνει πάλι τα θρανία για να βρεθεί στην πρώτη γραμμή των εθνικών ιδεωδών και της ελευθερίας του τόπου. Λαμβάνει ενεργό μέρος στις μάχες της Λευκωσίας και αργότερα της Αμμοχώστου. Η Μεσαορία όμως έμελλε να ήταν το τελευταίο μετερίζι του. Εκεί, στις 18 Φλεβάρη 1964, το τέλος της ζωής του ήρωα. Και η αρχή της αθανασίας του. Το φθαρτό σώμα του παραδόθηκε στη γη. Όμως, η ψυχή του και το πνεύμα της θυσίας του ανέβηκαν στους ουρανούς. Για να φωτίζουν από ψηλά το δρόμο μας. Για να μας εμπνέουν και να μας καθοδηγούν.

Όταν το 1974 η Κύπρος μας δεχόταν την επέλαση του Αττίλα η οικογένεια του αγωνιστή Νίκου Μακρίδη δοκιμάστηκε ξανά με τον ίδιο σκληρό τρόπο. Αυτή τη φορά η μοίρα της έλαχε να δώσει σπονδή στο βωμό της κυπριακής ελευθερίας τον μικρότερο γιο της, τον Ανδρέα. Το έκτο αγόρι της οικογένειας Μακρίδη, υπηρετώντας τότε τη στρατιωτική του θητεία ως λοχίας, πολέμησε στην πρώτη γραμμή στις σκληρές μάχες Δικώμου Κουτσοβέντη. Τραυματίστηκε βαριά στο πεδίο της τιμής και του χρέους. Απλός και ανώνυμος, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι ήρωες μας, χάθηκε μέσα στη λαίλαπα της τουρκικής εισβολής. Χάθηκε, χωρίς να του αποδοθούν οι τιμές που αρμόζουν στους ήρωες μας, χωρίς να τον φιλήσουν για στερνή φορά οι γονείς και τα αδέλφια του. Τράβηξε τον δρόμο για την αθανασία, για να συναντήσει εκεί τα ηρωικά πρότυπα των παιδικών του χρόνων. Να καταλάβει επάξια μια θέση στο πάνθεο των ηρώων, δίπλα ακριβώς από τον αδελφό του.

Ο Ανδρέας γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1955. Σαφώς επηρεασμένος από τις επιλογές του αείμνηστου πατέρα του Νίκου Μακρίδη και την ηρωική ατμόσφαιρα του Λευκονοίκου, μα κυρίως από την ηρωική θυσία του αδελφού του Μιχαλάκη, διαμόρφωσε μια ατσαλένια προσωπικότητα, ένα απαράμιλλο ήθος, μια στέρεα βάση αξιών. Τοποθέτησε πιο ψηλά από όλα τα αγαθά, αυτό της πατρίδας. Έταξε τον εαυτό του, όπως και όλη του η οικογένεια στον αγώνα για τη λευτεριά της. Ο θάνατος του αδελφού του Μιχαλάκη, ήταν το γεγονός που στιγμάτισε τη μετέπειτα ζωή του. Τον όπλισε με περισσή περηφάνια και πάθος. Τον έπεισε πως «θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία». Άτρωτος, ριψοκίνδυνος και τολμηρός ήταν από μικρός έτοιμος να θυσιαστεί. Η μοίρα έμελλε αυτό να γίνει μια ηρωική πραγματικότητα.

Είναι με ιδιαίτερη αγάπη, ευγνωμοσύνη και σεβασμό που μνημονεύουμε σήμερα και τον αείμνηστο φίλο Νίκο Μακρίδη. Η άσβεστη αγωνιστική του δράση, από τα πρώτα χρόνια της ζωής του κατά τα Οκτωβριανά, τα χρόνια του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, αλλά και κατά της διακοινοτικές ταραχές δικαιολογημένα τον κατέταξαν ανάμεσα στους αγωνιστές της κυπριακής ελευθερίας. Μια δράση, που με το πέρασμα του χρόνου μετατρεπόταν αυξανόμενη σε πολύμορφη ανιδιοτελή κοινωνική προσφορά, έχοντας στο επίκεντρο της τον συνάνθρωπο του.

Ο Νίκος Μακρίδης λειτούργησε σε όλη τη ζωή του θέτοντας τον εαυτό του σε δεύτερη μοίρα. Οι δυσκολίες της ζωής του, τα αναπάντεχα δυσάρεστα, τα άσχημα παιχνίδια της μοίρας δεν τον λύγισαν. Αντίθετα, ενίσχυσαν την αγέρωχη αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια, το ηρωικό φρόνιμα και τη γνήσια και πηγαία ανθρωπιά του.

Οι Μιχαλάκης και Ανδρέας Μακρίδης ανήκουν πια στην ιστορία και τον θρύλο. Κοσμούν χρυσές σελίδες της Κύπρου μας, που τώρα έγιναν σελίδες και κεφάλαια όλων των εποχών. Το ίδιο και ο πατέρας τους. Που είχε τη δύναμη να προσφέρει στον τόπο μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής του, παρά το ότι είχε δώσει ήδη στην πατρίδα δύο παιδιά. Όλοι τους, άφθαρτα σύμβολα αρετής και πατριωτισμού. Για κάθε αγώνα. Για κάθε γενιά. Σύμβολα στα οποία πρέπει να ανατρέχουμε μπροστά στις πολλές εθνικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε. Όπως και σήμερα. Σε αυτή τη νέα απαιτητική και πολύπλοκη περίοδο τεράστιας κρισιμότητας για την εθνική μας ζωή. Σε μια στιγμή που ολοένα και μεγαλύτερες και πιο πολύπλοκες συμπληγάδες στήνονται μπροστά μας. Σε ένα χρονικό σημείο που οι αποφάσεις που εμείς λαμβάνουμε, γίνεται προφανές ότι θα οριοθετήσουν και θα καθορίσουν για πάντα το μέλλον της πατρίδας μας.

Πρώτα απ’ όλα είναι το εθνικό μας θέμα. Είμαστε λαός φιλειρηνικός. Και έχουμε χρέος να συνεχίσουμε τις προσπάθειες για να βρεθεί, με ειρηνικά μέσα, μια συμβιβαστική λύση στο Κυπριακό. Ταυτόχρονα όμως, είμαστε λαός που αγαπά με πάθος τα ιδανικά και τις αξίες του. Και όταν οι περιστάσεις το απαιτούν, θυσιάζει ακόμη και τη ζωή του προκειμένου να προασπίσει την εθνική και ανθρώπινη αξιοπρέπεια του, τις αρχές του, την ελευθερία του, την ιστορική του συνέχεια. Αυτό είναι ένα μήνυμα που δεν θα πάψουμε ποτέ να στέλνουμε ξεκάθαρα προς κάθε κατεύθυνση. Αγωνιζόμαστε να πετύχουμε την επανένωση της πατρίδας μας. Τη συμφιλίωση του λαού της. Να δημιουργήσουμε όλοι μαζί, μια νέα προοπτική πραγματικής ειρήνης και ασφάλειας, στη βάση διεθνών και ευρωπαϊκών αρχών. Για να μπορέσουμε επιτέλους ολόκληρος ο λαός να απολαύσει τα αγαθά της αρμονικής συμβίωσης και συνεργασίας, μέσα στους κόλπους της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης με την πρόσφατη εκλογή του έστειλε ένα σαφέστατο μήνυμα. Κατ’ αρχήν, δεν έχουμε δικαίωμα να ξεπουλούμε πατρίδες. Οφείλουμε να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια προκειμένου αυτός ο αγώνας να πετύχει. Δεν έχουμε δικαίωμα να εφησυχάζουμε και να επικεντρωνόμαστε στην καθημερινότητα, την ώρα που βρισκόμαστε στο σταυροδρόμι της ιστορίας. Ούτε να συμβιβαζόμαστε με τη στασιμότητα. Από την άλλη, όμως, θα πρέπει και η άλλη πλευρά να αντιληφθεί ότι ένας συμβιβασμός προϋποθέτει τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και την ευρωπαϊκή πραγματικότητα για όλους τους πολίτες. Και τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους.

Όλοι έχουμε ρόλο να διαδραματίσουμε σε αυτό τον αγώνα. Και μαζί και ο καθένας χωριστά. Δεν επιτρέπεται να το ξεχνούμε αυτό σε καμία περίπτωση. Ακόμη και αν τα πράγματα φαντάζουν δύσκολα όπως συμβαίνει σήμερα. Ακόμη και αν όλα γύρω φαίνονται να μας δυσκολεύουν και προκαλούν ίσως τον φόβο και το αίσθημα της αβεβαιότητας.

Αβεβαιότητα που σήμερα δυστυχώς εντείνεται και από την οικονομική δυσπραγία μας, η οποία προκαλεί αδυναμία και ανάγκη κάποιας μορφής εξάρτησης μέχρι να βρούμε τα πόδια μας ξανά. Είναι γι’ αυτό τον λόγο που σήμερα χρειαζόμαστε και πάλι την απόλυτη ενότητα. Που πρέπει όλοι μαζί να σηκώσουμε ξανά τα μανίκια και να στρωθούμε στη δουλειά για να αποκτήσει ξανά το κράτος μας αυτάρκεια και κύρος. Η Κυβέρνηση, ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας να δημιουργήσουμε ξανά και να επαναφέρουμε τη χαμένη προοπτική στις νέες γενιές αυτού του τόπου.

Κυρίως όμως, να βρει ξανά η πατρίδα μας τη θέση που της αξίζει στον σύγχρονο κόσμο. Με έναν ξεκάθαρο ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Χωρίς νέες παλινδρομήσεις. Αγωνιστήκαμε σκληρά για να καταστήσουμε την Κύπρο ευρωπαϊκή χώρα. Για να μην είμαστε μόνοι μας, αδύναμοι σε ένα σωρό προκλήσεις. Και ακόμη και αν καμιά φορά, τώρα στην κρίση, η Ευρώπη δείχνει σκληρή απέναντι μας, έχουμε και τη δύναμη και τη γνώση και τη θέληση να ξεπεράσουμε τη δυσκολία. Κοιτάζοντας πάντα τη μεγάλη εικόνα. Το μακροπρόθεσμο συμφέρον της πατρίδας και του λαού μας.

Οι ήρωες μας έβαζαν πρώτο το συμφέρον της πατρίδας. Και σήμερα, την ημέρα αυτή που η ιστορική μνήμη και η συναίσθηση του εθνικού καθήκοντος αναγεννιούνται και αναβαπτίζονται, οφείλουμε όλοι μας να αντιληφθούμε τις ευθύνες μας απέναντι στην ιστορία. Ο Μιχαλάκης και ο Ανδρέας ουδέποτε έκαναν πίσω μπροστά στην εθνική πρόκληση. Ουδέποτε μετέθεσαν τις δικές του ευθύνες αλλού. Και όταν χρειάστηκε, υπέστη και τον θάνατο προκειμένου να είναι συνεπής απέναντι στην εθνική ευθύνη που πρέπει να διακρίνει τον καθένα μας.

Το νεαρά παλικάρια μας θυσιάστηκαν δείχνοντας σ’ εμάς τους μεταγενέστερους το πόσο βαρύ πρέπει να νιώθουμε το χρέος και την ευθύνη απέναντι στην πατρίδα μας. Και το πόσο πρέπει να παραμερίζουμε τους εγωισμούς και τις μικρότητες για να μπορούμε να εκτελούμε το πραγματικό καθήκον μας.

Ας είναι αιωνία η μνήμη τους.










Τελευταία Ενημέρωση στις: 25/04/2016 04:43:25 PM