Κυπριακή Δημοκρατία

Ειδήσεις


ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ, ΕΡΑΤΟΥΣ ΚΟΖΑΚΟΥ ΜΑΡΚΟΥΛΛΗ, ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ “ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ” - 20/01/2008


Αγαπητοί φίλοι και φίλες,


Το διεθνές δίκαιο είναι ξεχωριστό σύστημα δικαίου που περιλαμβάνει σύστημα κανόνων που διέπουν τις σχέσεις ανάμεσα στα υποκείμενα της διεθνούς κοινότητας, δηλαδή τα κράτη και τους διεθνείς διακρατικούς οργανισμούς. Οι κανόνες του διεθνούς δικαίου είναι υποχρεωτικοί και δεσμεύουν τα υποκείμενα του διεθνούς δικαίου, αποτελώντας με τον τρόπο αυτό ασπίδα για όλα τα κράτη, ιδιαίτερα τα μικρά και ανίσχυρα κράτη, έναντι επιβουλών και ενεργειών που είναι αντίθετες προς τους κανόνες και τις αρχές δικαίου.

Με την ίδρυση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και την συνομολόγηση εκατοντάδων διεθνών συμβάσεων έχει ενισχυθεί αυτή η νομική ασπίδα και έχουν ενδυναμωθεί οι μηχανισμοί που διασφαλίζουν τον σεβασμό των κανόνων διεθνούς δικαίου αλλά και των αποφάσεων των διεθνών οργανισμών. Παρόλο ότι ακόμα βρισκόμαστε μακρά από την επιθυμητή κατάσταση, με τους ισχυρούς να συνεχίζουν να παραβιάζουν με ατιμωρησία τους κανόνες δικαίου και τον Χάρτη των ΗΕ, εν τούτοις δεν υπάρχει άλλη υπαλλακτική πορεία από την πιστή εφαρμογή και σεβασμό του διεθνούς δικαίου.

Από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης της η Κυπριακή Δημοκρατία χρησιμοποίησε ευλαβικά αυτή την ασπίδα για να διασφαλίσει την ύπαρξη της. Εναπόθεσε και εναποθέτει τις ελπίδες της για λύση του κυπριακού προβλήματος και επανένωση, στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και στο διεθνές δίκαιο που έχει ταχθεί ο οργανισμός αυτός με το όλο σύστημα του να προασπίσει.

Είναι επίσης γεγονός ότι, συχνά, η αντίληψη για την αξία του Διεθνούς Δικαίου διαφέρει από εποχή σε εποχή και από κράτος σε κράτος, ανάλογα με το μέγεθος και την ισχύ της δύναμης που ένα κράτος διαθέτει. Η ιστορία όμως διδάσκει ότι, η βιωσιμότητα της ειρήνης και της σταθερότητας εξαρτάται από τον βαθμό στον οποίο, η ειρήνη και η σταθερότητα εδράζονται στο δίκαιο ή στην άδικη επιβολή διά της ισχύος.

Η βιωσιμότητα της ειρήνης, εξαρτάται επίσης, από τη συμβατότητά της με την ιστορία. Πολύ συχνά, ένα ανοικτό πρόβλημα αντιμετωπίζεται μ ένα τρόπο που αδιαφορεί για την αιτία που το προκάλεσε. Μια τέτοια προσέγγιση οδηγεί συχνά στο «κλείσιμο» ή στην «διευθέτηση» και όχι στην επίλυση ενός προβλήματος, αγνοώντας ή παραβλέποντας τις επιπτώσεις και κινδύνους που μια τέτοια προσέγγιση εμπεριέχει. Αυτός είναι και ο λόγος που συχνά οι επιδιωκόμενες λύσεις και ο τρόπος επιβολής τους, στερούνται του νομικού και ηθικού υπόβαθρου που προσφέρει το Διεθνές Δίκαιο. Η ανιστόρητη προσέγγιση επίλυσης ενός προβλήματος, η συνήθως αποκαλούμενη “ρεαλιστική προσέγγιση” ή προσέγγιση με βάση τις “πραγματικότητες” οδηγεί συνήθως στην εδραίωση της αδικίας, στην εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων και παράγει λύσεις που δεν έχουν βιωσιμότητα.

Θεωρώ σκόπιμο στο σημείο αυτό να υπενθυμίσω, υπογραμμίζοντας έτσι και την σημασία που έχει για την Κυπριακή Δημοκρατία το διεθνές δίκαιο, ότι η ύπαρξη του κυπριακού προβλήματος μέχρι σήμερα είναι αποτέλεσμα:

- Της επιδρομικότητας εναντίον ενός κυρίαρχου και ανεξάρτητου κράτους και της βίαιης διαίρεσης μίας χώρας και ενός λαού ως αποτέλεσμα της ξένης στρατιωτικής κατοχής και της παράνομης παρουσίας κατοχικών στρατευμάτων, κατά παράβαση των αρχών και των σκοπών που περιέχονται στον Χάρτη των ΗΕ.


- της μαζικής και συνεχιζόμενης παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την κατοχική δύναμη κατά παράβαση διεθνών και ευρωπαϊκών συμβάσεων

- της συστηματικής εφαρμογής πολιτικής εποικισμού και αλλαγής του δημογραφικού χαρακτήρα του νησιού κατά παράβαση των Συμβάσεων της Γενεύης του 1949

- της προσπάθειας προβολής και πολιτικής αναβάθμισης μίας παράνομης αποσχιστικής οντότητας στα κατεχόμενα από την Τουρκία, εδάφη κατά παράβαση του Χάρτη αλλά και δεσμευτικών αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ.

Αντιπαραθέτοντας αυτά τα στοιχεία με τις βασικές αρχές, στις οποίες εδράζεται η διεθνής έννομη τάξη, μπορεί κανείς εύκολα να διαπιστώσει ότι η λύση βρίσκεται στο πλαίσιο και στην εφαρμογή του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, των διεθνών συμβάσεων και των γενικών κανόνων του διεθνούς δικαίου καθώς και των αποφάσεων του διεθνούς οργανισμού. Εκεί είναι που πρέπει να αναζητηθεί.

Ο μόνος που μπορεί να οδηγήσει στην λύση είναι ο θεματοφύλακας της διεθνούς έννομης τάξης, ο οποίος πιστεύουμε ότι είναι ο μόνος που μπορεί να παρέχει εγγύηση πως η λύση θα ανήκει στους κυπρίους, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους και θα συνάδει με τις αρχές του διεθνούς δικαίου.

Με αυτή την πεποίθηση διαδοχικές κυπριακές Κυβερνήσεις υποστηρίζουν ότι ο ΟΗΕ είναι το μόνο forum και ότι οι καλές υπηρεσίες του Γενικού Γραμματέα του Οργανισμού αποτελούν την μόνη οδό για εξεύρεση λύσης, όπως αυτή προβλέπεται από τα ίδια τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Δηλαδή μιας λύσης που να βασίζεται σε ένα Κράτος της Κύπρου, με μία κυριαρχία και μία διεθνή προσωπικότητα και μία υπηκοότητα, με την ανεξαρτησία και εδαφική της ακεραιότητα διασφαλισμένη, και αποτελούμενη από δύο πολιτικά ισότιμες κοινότητες, όπως περιγράφεται στα σχετικά ψηφίσματα του ΣΑ, σε μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία, και που να αποκλείει την ένωση εξ ολοκλήρου ή μερικώς με οποιαδήποτε άλλη χώρα ή οποιαδήποτε μορφή διχοτόμησης ή απόσχισης .

Τέτοια λύση επιθυμούμε και τέτοια λύση θα συνεχίσουμε να επιδιώκουμε, γιατί αυτή εξυπηρετεί τα συμφέροντα όλων των Κυπρίων.

Πως ερμηνεύουμε αυτή την λύση:

Όσο αφορά το τί είναι ομοσπονδία αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχουν σήμερα περίπου 25 συστήματα διακυβέρνησης που είναι ομοσπονδιακά και οι χώρες που τα έχουν υιοθετήσει αποτελούν το 40 της εκατό του πληθυσμού της γης. Το Ομοσπονδιακό σύστημα παρέχει την τεχνική της συνταγματικής οργάνωσης που επιτρέπει μια από κοινού κυβερνητική δράση για ορισμένους κοινούς στόχους, ενώ ταυτόχρονα υπάρχει και αυτόνομη δράση εκ μέρους των συστατικών μερών της ομοσπονδίας για το σκοπό της διατήρησης του χαρακτήρα τους σε ορισμένους τομείς. Οι πλείστες των χωρών με ομοσπονδιακά συστήματα, που περιλαμβάνουν τον Καναδά, τις ΗΠΑ, το Μεξικό, τη Βραζιλία, τη Βενεζουέλα, την Αργεντινή, την Ελβετία, τη Γερμανία, την Αυστρία το Βέλγιο και την Ισπανία, την Ρωσία, Αυστραλία, Ινδία, Πακιστάν και Μαλαισία, τη Νιγηρία, Αιθιοπία και Νότια Αφρική, είναι συνήθως πολυπολιτισμικές και πολυεθνικές χώρες όσο αφορά τη σύνθεση τους και το πολιτειακό σύστημα της ομοσπονδίας διασφαλίζει στις περιπτώσεις αυτές την αρμονική συμβίωση των πολιτισμών και εθνικών καταγωγών.

Στην περίπτωση της Κύπρου ο όρος «δικοινοτική» ομοσπονδία, αφορά την συνταγματική πτυχή και ερμηνεύεται ως η αποτελεσματική συμμετοχή των δύο κοινοτήτων στα συνταγματικά όργανα του Ομοσπονδιακού Κράτους. Μια όμως δικοινοτική ομοσπονδία της οποίας η ενότητα του κράτους θα διασφαλίζεται με την μία διεθνή προσωπικότητα, μία κυριαρχία και μία υπηκοότητα, καθώς και την διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας του ομόσπονδου Κυπριακού Κράτους. Ο όρος δικοινοτική ομοσπονδία υπάρχει στο άρθρο 1 της Πρώτης Συμφωνίας Κορυφής του 1977.

Αντιθέτως ο όρος «διζωνική» δεν περιέχεται ούτε στην Πρώτη ούτε στην Δεύτερη συμφωνία Κορυφής του 1979. Για πρώτη φορά εισήχθηκε στην ορολογία των ΗΕ το 1980 και σύμφωνα με την ερμηνεία που δίδουν τα ΗΕ, αφορά στην εδαφική πτυχή και κυρίως στο γεγονός ότι το κάθε συνιστών κρατίδιο θα διοικείται από την αντίστοιχη κοινότητα. Η Τουρκική πλευρά έδωσε έκτοτε την δική της ερμηνεία στον όρο διζωνικότητα εννοώντας δύο χωριστές ζώνες, δύο περιοχές εθνικά καθαρές, δηλαδή μία αμιγώς Τουρκοκυπριακή και μία αμιγώς Ελληνοκυπριακή αντίστοιχα, τόσο όσο αφορά τον πληθυσμό όσο και την ιδιοκτησία περιουσίας. Η πλευρά μας ποτέ δεν αποδέχτηκε την τουρκική ερμηνεία και επέμενε πάντοτε στο δικαίωμα επιστροφής και στην διασφάλιση των τριών ελευθεριών. Διαχωρισμός στην βάση εθνικών ή θρησκευτικών κριτηρίων θα ήταν ενάντιος σε κάθε έννοια και αρχή ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως διασφαλίζονται από τις διεθνείς και ευρωπαϊκές συμβάσεις. Ταυτόχρονα, δεν θα συνέβαλλε στον στόχο της επανένωσης αλλά θα παγίωνε τη διχοτόμηση. Εξάλλου θα πρέπει να τονίζεται πάντοτε ότι η συμφωνία υψηλού επιπέδου 1979 προβλέπει στις καθοριστικές παραγράφους 2 και 3 ότι η βάση των συνομιλιών θα είναι οι κατευθυντήριες γραμμές Μακαρίου – Ντενκτάς της 12ης Φεβρουαρίου 1977 και τα σχετικά με το Κυπριακό ψηφίσματα των Η.Ε. καθώς και το ότι θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός για τα ανθρώπινα δικαιώματα και βασικές ελευθερίες όλων των πολιτών της Δημοκρατίας.

Ο όρος της πολιτικής ισότητας έχει καθορισθεί με σαφήνεια από τον ίδιο τον Γενικό Γραμματέα των ΗΕ σε αρκετές εκθέσεις του προς το Συμβούλιο Ασφαλείας και έχει υιοθετηθεί επανειλημμένα από ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ. Ας δούμε πώς ορίζει ο Γενικός Γραμματέας την πολιτική ισότητα

«Ενώ πολιτική ισότητα δεν σημαίνει ίση αριθμητική συμμετοχή σε όλα τα ομοσπονδιακά Κυβερνητικά τμήματα και διοίκηση, θα πρέπει να αντανακλάται, μεταξύ άλλων με:

(1) την ανάγκη όπως το ομοσπονδιακό Σύνταγμα του κράτους της Κύπρου θα υιοθετείται και θα τροποποιείται με την συναίνεση και των δύο κοινοτήτων,

(2) την αποτελεσματική συμμετοχή των δύο κοινοτήτων σε όλα τα όργανα και αποφάσεις της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης,

(3) διασφαλιστικές δικλείδες ώστε η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση να μην μπορεί να υιοθετεί οποιαδήποτε μέτρα εναντίον των συμφερόντων μιας από τις κοινότητες, και

(4) την ισότητα και τις ταυτόσημες εξουσίες και λειτουργίες των δύο ομόσπονδων πολιτειών»

Είναι ξεκάθαρο ότι πολιτική ισότητα δεν συνίσταται στην ίση αριθμητική συμμετοχή των δύο κοινοτήτων, όπως πάγια ερμηνεύει η Τουρκική πλευρά τον ορισμό, αλλά στην αποτελεσματική συμμετοχή στα όργανα της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, όπως ισχύει βεβαίως, και σε όλα τα υφιστάμενα ομοσπονδιακά συστήματα.

Τα ακριβή, τώρα, πλαίσια της διζωνικότητας, της δικοινοτικότητας και της λειτουργικότητας της ομοσπονδίας είναι αυτά που πρέπει να αποτελέσουν, μεταξύ άλλων, αντικείμενο συζητήσεων μεταξύ των δύο κοινοτήτων και είναι γι’ αυτό που η πλευρά μας επιζητά τη συζήτηση των ουσιωδών πτυχών σε ομάδες εργασίας εμπειρογνωμόνων ώστε να καταστεί δυνατός ο καθορισμός της μορφής της ομοσπονδίας που αρμόζει στην Κύπρο.. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία ήταν μεν ιστορικός συμβιβασμός, όμως σε καμία περίπτωση δεν συμφωνήσαμε ή θα αποδεχθούμε οτιδήποτε το οποίο δεν θα επανενώνει το κράτος, τον λαό, τους θεσμούς και την οικονομία και δεν θα διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των νομίμων κατοίκων του νησιού και τη λειτουργικότητα του κράτους.

Ανέφερα πριν, ότι η ειρήνη και η σταθερότητα εξυπηρετούνται όταν οι επιδιωκόμενες λύσεις στηρίζονται στο Διεθνές Δίκαιο. Πρέπει η λύση να λαμβάνει υπόψη την αιτία που προκάλεσε το πρόβλημα και να την θεραπεύει, να ανατρέπει τα δεδομένα που δημιούργησε η παρανομία της τουρκικής εισβολής και να μην στηρίζεται σ αυτά.

Πρέπει η λύση να είναι λειτουργική και βιώσιμη και να οδηγεί στην επανένωση της Κύπρου και όχι να νομιμοποιεί τα τετελεσμένα και να επισφραγίζει στην πράξη, τη διχοτόμησή της. Κάθε εγχείρημα, απ’ όπου και αν προέρχεται, για επαναφορά διαδικασιών που βρίσκονται εκτός του πλαισίου αυτού, πρέπει να λαμβάνει υπόψη ότι συγκρούεται με το περί δικαίου αίσθημα των Κυπρίων και δυναμιτίζει κάθε προοπτική για επίτευξη λύσης. Είναι γι αυτό που η επιμονή μας επικεντρώνεται στην εφαρμογή της συμφωνίας της 8ης Ιουλίου και της διαδικασίας Γκαμπάρι, που διασφαλίζουν τη δημιουργία μιας βάσης διαπραγματεύσεων που θα είναι το αποτέλεσμα σύγκλισης και συμφωνίας των δύο κοινοτήτων και όχι έξωθεν επεμβάσεων και παρεμβάσεων.21

Αξίζει επίσης να τονιστεί ότι τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών για το Κυπριακό περιέχουν όλες εκείνες τις πρόνοιες που πρέπει να ληφθούν υπόψη για την επίλυση όλων των πτυχών του προβλήματος. Προβλέπουν δηλαδή τον σεβασμό της κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, απαιτούν τον άμεσο τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης στην Κυπριακή Δημοκρατία, προτρέπουν την άμεση αποχώρηση όλων των ξένων στρατιωτικών δυνάμεων από την Κυπριακή Δημοκρατία και την πλήρη αποστρατικοποίηση της Κύπρου, την επιστροφή όλων των προσφύγων στις εστίες τους υπό συνθήκες ασφαλείας και τη διασφάλιση της εφαρμογής όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον πληθυσμό της Κύπρου, τον τερματισμό προσπαθειών για αλλαγή του δημογραφικού χαρακτήρα του νησιού, καταδικάζουν την παράνομη ανακήρυξη απόσχισης του κατεχόμενου μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας και καλούν όλα τα κράτη μέλη του Οργανισμού να μη αναγνωρίσουν την αποσχιστική οντότητα, ούτε να την διευκολύνουν και να την βοηθήσουν με οποιοδήποτε τρόπο.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 80, η προσέγγιση μας βασίστηκε στον στόχο της ένταξης στην ΕΕ με την προσδοκία ότι η ένταξη θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για επίλυση του προβλήματος με την επανένωση της Κύπρου. Το επιτυχημένο μοντέλο της πορείας της Ευρώπης πρόσφερε την κατοχύρωση πως η ένταξη σε μία ομάδα κρατών τα οποία σέβονται τις ίδιες με εμάς αρχές και αξίες, θα παρείχε την εγγύηση ότι η λύση, πέραν του ότι θα βασίζεται στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, στα ψηφίσματα των ΗΕ και στις Συμφωνίες Κορυφής, θα πρέπει να ενσωματώνει επίσης τις αξίες και αρχές πάνω στις οποίες εδράζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η ενότητα της Ευρώπης στηρίχτηκε στις κοινές αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, του κράτους δικαίου και του Σεβασμού των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Οι κοινωνίες επίσης των κρατών μελών θα χαρακτηρίζονται από πλουραλισμό, ανεκτικότητα, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και μη διακρίσεις. Όσο αφορά τις αρχές της ΕΕ αυτές εδράζονται στην υποχρέωση σεβασμού της εθνικής ταυτότητας και των θεμελιωδών και συνταγματικών δομών των κρατών μελών, προβλέπουν την υπεροχή του κοινοτικού δικαίου υπεράνω του εθνικού δικαίου και προβλέπουν την καλόπιστη συνεργασία και την απαγόρευση της διάκρισης με βάση την εθνικότητα. Αυτές οι αξίες και αρχές αποτελούν τον πιο σημαντικό παράγοντα, ο οποίος θα καθορίσει τη βιωσιμότητα και την λειτουργικότητα της λύσης του Κυπριακού για μια επανενωμένη Κύπρο μέλος της ΕΕ.

Το Ευρωπαϊκό κεκτημένο παρέχει το απαραίτητο πολιτικό και νομικό πλαίσιο για την κατοχύρωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των πολιτών, την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των βασικών ελευθεριών και εγγυάται την συνοχή και ενότητα του κράτους.

Τα Ηνωμένα Έθνη συνεχίζουν και πρέπει να συνεχίσουν να έχουν τον πρωταρχικό ρόλο στις προσπάθειες για λύση, παράλληλα όμως θα πρέπει να διασφαλισθεί ότι η λύση που θα συμφωνηθεί θα συνάδει με τις αρχές στις οποίες εδράζεται η ΕΕ και το κοινοτικό κεκτημένο. Γι αυτό και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να παρακολουθεί τις διεργασίες των διαπραγματεύσεων στενά ούτως ώστε να διασφαλιστεί αυτή η αυτή η συμβατότητα σε κάθε βήμα.

Η Κύπρος θα επανενωθεί αν επιμείνουμε στις αρχές που θέσαμε ευθύς εξ αρχής, δηλαδή τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου και των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας καθώς και των Ευρωπαϊκών αρχών και αξιών. Δεν υπάρχουν περιθώρια για πειραματισμούς. Οι καιροί είναι πραγματικά χαλεποί και η αμέσως μετά τις εκλογές περίοδος προβλέπεται ζοφερή από την άποψη ότι θα ασκηθούν πολλές πιέσεις για επιβολή σεναρίων υπό τη δαμόκλειο σπάθη της διχοτόμησης. Χρειάζονται για αυτό αντοχές και μια στάση σθεναρή για αντιμετώπιση της τουρκικής αδιαλλαξίας και όχι μόνο. Όπλο και ασπίδα μας όπως πάντα παραμένει το διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο. Βαρύ το χρέος μας προς την ιστορία και ακόμα πιο βαρύ το χρέος μας προς τις γενιές που θα μας ακολουθήσουν. Εμείς πρέπει να διασφαλίσουμε ότι την ακέραια Κύπρο που διατήρησαν οι πρόγονοι μας για χιλιετηρίδες, θα την παραδώσουμε ακέραιη και ενωμένη στους δικούς μας απογόνους.

Σήμερα γιορτάζεται σε όλη την Αμερική η Μέρα του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, του Μαύρου ηγέτη που άλλαξε την πορεία ενός ολόκληρου έθνους. Τολμώ να παραφράσω τα ιστορικά του λόγια στις 28 Αυγούστου 1963 στην εμπνευσμένη ομιλία του “ Έχω ένα όνειρο” μπροστά σε 200 χιλιάδες ειρηνικούς διαδηλωτές, μπροστά από το Μνημείο Λίνκολν στην Ουάσιγκτον. Τα λόγια είναι του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, μόνο οι ονομασίες και τοποθεσίες διαφέρουν:
“Σας λέγω σήμερα, φίλοι μου, ότι παρά τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις της στιγμής, έχω ακόμη ένα όνειρο. Είναι ένα όνειρο γερά ριζωμένο στο Κυπριακό όνειρο.

Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα αυτό το έθνος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει το αληθινό νόημα της πεποίθησής του: «Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες: ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί ίσοι.»

Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα στους κόκκινους λόφους της Μεσαορίας οι γιοι των Ελληνοκυπρίων, των Τουρκοκυπρίων, των Αρμενίων, των Μαρωνιτών και των Λατίνων θα μπορέσουν να καθίσουν μαζί στο τραπέζι της αδελφότητας.

Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα η Πόλη των Βαρωσίων, μια έρημη σήμερα Πολιτεία, πνιγμένη από τη λάβρα της αδικίας και της εγκατάλειψης, θα μεταμορφωθεί σε μια όαση ελευθερίας και δικαιοσύνης.

Έχω ένα όνειρο ότι τα παιδιά μας μια ημέρα θα ζήσουν σε ένα επανενωμένο, δημοκρατικό και ευρωπαϊκό κράτος όπου δεν θα κριθούν από την καταγωγή και τη θρησκεία τους αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους.

Έχω ένα όνειρο σήμερα.

Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα η Πόλεις της Κερύνειας και της Αμμοχώστου και όλα τα χωριά των κατεχομένων μας θα μεταμορφωθούν σε μια κατάσταση όπου τα μικρά αγόρια και κορίτσια, Ελληνοκύπριοι, Μαρωνίτες, Αρμένιοι και Λατίνοι θα μπορέσουν να πιαστούν χέρι-χέρι με τα μικρά αγόρια και κορίτσια των Τουρκοκυπρίων και να περπατήσουν μαζί σαν αδελφές και αδελφοί.

Έχω ένα όνειρο σήμερα.

Έχω ένα όνειρο ότι μια ημέρα κάθε κοιλάδα θα υψωθεί, κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσει, οι ανώμαλοι τόποι θα γίνουν ομαλοί και οι κυρτοί τόποι θα γίνουν ευθείς και η δόξα του Κυρίου θα αποκαλυφθεί και όλη η σάρκα μαζί θα την αναγνωρίσει.

Και αν η Κύπρος πρόκειται να επανενωθεί, αυτό θα πρέπει να γίνει πραγματικότητα. Έτσι, ας ηχήσει η ελευθερία από τις πελώριες κορυφές των λόφων της Καρπασίας. Ας ηχήσει η ελευθερία από τα δυνατά βουνά του Πενταδακτύλου. Ας ηχήσει η ελευθερία από της πεδιάδες της Μεσαορίας!

Ας ηχήσει η ελευθερία από τους πορτοκαλεώνες του Μόρφου!

Ας ηχήσει η ελευθερία από τις πανέμορφες ακτές της Κερύνειας!

Αλλά όχι μόνο· ας ηχήσει η ελευθερία από το μοναχικό Μοναστήρι του Αποστόλου Αντρέα!

Ας ηχήσει η ελευθερία από το Μοναστήρι του Αποστόλου Βαρνάβα!

Ας ηχήσει η ελευθερία από κάθε λόφο. Από κάθε βουνοπλαγιά ας ηχήσει η ελευθερία.

Όταν αφήσουμε την ελευθερία να ηχήσει, όταν την αφήσουμε να ηχήσει από κάθε χωριό και κάθε κωμόπολη, από κάθε Πολιτεία και κάθε πόλη, θα μπορέσουμε να επισπεύσουμε εκείνη την ημέρα που όλα τα παιδιά του Θεού, Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Μαρωνίτες Αρμένιοι, και Λατίνοι, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, θα μπορέσουν να ενώσουν τα χέρια και να τραγουδήσουν τα λόγια του παλιού νέγρικου ύμνου: «Επιτέλους ελεύθεροι! Επιτέλους ελεύθεροι! Ευχαριστούμε τον Παντοδύναμο Θεό, επιτέλους είμαστε ελεύθεροι!». "



Τελευταία Ενημέρωση στις: 25/04/2016 04:10:19 PM