English
Λογότυπο Κυπριακής Δημοκρατίας

Γενικό Προξενείο της Κυπριακής Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη

Λογότυπο Υπουργείου Εξωτερικών
 

Αρχική Σελίδα | Συνήθεις Ερωτήσεις | Χάρτης Πλοήγησης | Συνδέσεις | Επικοινωνία 

Αναζήτηση:

Αναζήτηση

Ειδική Αναζήτηση    

Ιστορία της Κύπρου
English
ΕκτύπωσηΕκτύπωση


Ο πολιτισμός της Κύπρου, με βάση αρχαιολογικά ευρήματα, έχει ηλικία 11.000 χρόνων και ανάγεται στην 9η χιλιετία π.Χ. (Πρώιμη φάση της ακεραμικής Νεολιθικής περιόδου).

Το νησί εξελίχθηκε σε σημαντικό κέντρο ελληνικού πολιτισμού με την εγκατάσταση των Ελλήνων, Μυκηναίων και Αχαιών, μεταξύ του 13ου και του 11ου αιώνα π.Χ. Ακολούθησαν κατακτητές όπως οι Ασσύριοι, οι Αιγύπτιοι και οι Πέρσες (8ος – 4ος αιώνας π.Χ.). Από το 30 π.Χ. μέχρι το 330 μ.Χ. υπάγεται στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Ωστόσο, το νησί κατόρθωσε να αφομοιώσει δημιουργικά τις ξένες επιδράσεις και να διατηρήσει την ελληνική του ταυτότητα. Η εθνική του κληρονομιά ενισχύθηκε όταν έγινε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της Αυτοκρατορίας των Πτολεμαίων της Αιγύπτου κατά την Ελληνιστική περίοδο (310-30 π.Χ.) και αργότερα του ελληνορθόδοξου κόσμου του Βυζαντίου (330-1191 μ.Χ.). Η ελληνική γλώσσα και πολιτισμός επικράτησαν δια μέσου των αιώνων που ακολούθησαν, παρόλο που η Κύπρος περιήλθε διαδοχικά στην κυριαρχία ξένων δυνάμεων, των Φράγκων (Λουζινιανών), των Ενετών, των Οθωμανών και των Βρετανών.

Οι Ελληνοκύπριοι διεξήγαγαν απελευθερωτικό αγώνα ενάντια στη Βρετανική αποικιοκρατία από το 1955 μέχρι το 1959. Το 1960 η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της. Οι σχετικές συμφωνίες προνοούσαν ότι η Ελλάδα, η Τουρκία και η Βρετανία θα ήταν εγγυήτριες δυνάμεις της ανεξαρτησίας της χώρας, ενώ η Βρετανία θα διατηρούσε στο νησί δύο κυρίαρχες βάσεις.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας η εξουσία θα μοιραζόταν μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων με αναλογία 7:3. Αυτό έδωσε στην τουρκοκυπριακή κοινότητα (αριθμητική μειονότητα 18% του πληθυσμού), δηλαδή τους απογόνους των Οθωμανών που κατείχαν το νησί από το 1571 μέχρι το 1878, δικαιώματα συμμετοχής στην Κυβέρνηση και τη Δημόσια Υπηρεσία κατά 30% και στο Στρατό και την Αστυνομία κατά 40%. Επιπρόσθετα, δόθηκαν δικαιώματα αρνησικυρίας στην τουρκοκυπριακή κοινότητα σε σημαντικά θέματα.

Οι σχέσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων υπήρξαν για αιώνες ειρηνικές και φιλικές. Ωστόσο, συγκεκριμένες πρόνοιες των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου και του Συντάγματος του 1960 έμελλε να αποδειχθούν αιτία εσωτερικών προστριβών και εξωτερικών παρεμβάσεων. Το ίδιο το Σύνταγμα επέτεινε τις διαφορές μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων της Κύπρου, προωθώντας περισσότερο τις διαιρετικές τάσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων παρά τις συνενωτικές. Οι Ελληνοκύπριοι ήταν αποφασισμένοι να ενδυναμώσουν την ενότητα του κράτους, ενώ η τουρκοκυπριακή ηγεσία, με την έντονη παρότρυνση και καθοδήγηση της Τουρκίας, επεδίωκε τον εθνικό διαχωρισμό και τη γεωγραφική διχοτόμηση. Αυτό οδήγηση σε βραχυχρόνιες διακοινοτικές συγκρούσεις μεταξύ του 1963 και 1967, σε αεροπορικούς βομβαρδισμούς και απειλές της Τουρκίας να εισβάλει στην Κύπρο. Οι Τουρκοκύπριοι σταμάτησαν να συμμετέχουν στην κυβέρνηση, στη βουλή και στις διοικητικές υπηρεσίες. Από το 1968 ως το 1974 διεξάγονταν διακοινοτικές συνομιλίες υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Η διακοινοτική ένταση μειώθηκε και σταδιακά η βία εξαλείφθηκε κατά την περίοδο αυτή.



Αρχή

© 2007 - 2019 Κυπριακή Δημοκρατία, Υπουργείο Εξωτερικών, Γενικό Προξενείο Κυπριακής Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη

Αρχική Σελίδα | Κυβερνητική Πύλη Διαδικτύου | Αποποίηση | Υπεύθυνος Σελίδας